Nov 4, 2011

EPFL | Best of Architectural Design 2010-2011

Selection of the best work of students from the ENAC-EPFL Architecture Department.

Oct 28, 2011

Microsoft | Productivity Future Vision

Watch how future technology will help people make better use of their time, focus their attention, and strengthen relationships while getting things done at work, home, and on the go. [Release_ 2011/ Microsoft Office Labs]

Sep 27, 2011

Bjarke Ingels | 3 Warp-Speed Architecture Tales

Danish architect Bjarke Ingels rockets through photo/video-mingled stories of his eco-flashy designs. His buildings not only look like nature -- they act like nature: blocking the wind, collecting solar energy -- and creating stunning views.

Bjarke Ingels heads the architectural practice Bjarke Ingels Group which he founded in 2006.

Source_ TED Talks

Jun 21, 2011

Carlo Ratti | Architecture that Senses and Responds

With his team at SENSEable City Lab, MIT's Carlo Ratti makes cool things by sensing the data we create. He pulls from passive data sets -- like the calls we make, the garbage we throw away -- to create surprising visualizations of city life. And he and his team create dazzling interactive environments from moving water and flying light, powered by simple gestures caught through sensors.

Carlo Ratti is a civil engineer and architect who teaches at the Massachusetts Institute of Technology, where he directs the SENSEable City Laboratory.

Source_ TEDTalks

May 24, 2011

iOS | Deadmau5 Touch Remix

This iOS application is an innovative way for you to interact with Deadmau5′s music; you can freely take loops from different tracks and mix them together. Next, you can apply effects to your remix, adding your own creativity. You can then record your own remix and share on Facebook.

May 2, 2011

The Urban Times | Cities do not need Highways

The perception that leading architect and urbanist, Le Corbusier, had throughout a large chunk of the 20th Century, was that highways would allow uninterrupted traffic movement; any resident of Los Angeles will tell you that he is quite markedly incorrect with this assumption. Although projects such as the M25 are a good example of how highways can compliment the workings of a city (in the case of the M25, which circles the outskirts of London, drivers can travel around the edge of London before heading inwards, instead of joining the gridlock of the city from the start) there are certainly large-scale flaws at play.

Many agree with Corbusier’s point of view, claiming that dual carriage ways and highways are the lifeline for many cities. They give traffic direction to the core of the urban realm and target the most “important” locales. In doing so they create a very unbalanced spread of people across the city. New highway construction can, in fact, ruin communities – as less vehicular through-flow means less customers for local business, (potentially) lower land values and a completely different sense of place. Simply, highways do not belong in city centers.

Source_ The Urban Times

Apr 2, 2011

Urban Omnibus | Betaville

A living city is always in Beta. Let’s Play. Carl Skelton discusses how an open source, multi-player environment for cities can expand the participatory toolset of engaged urban citizens. Find out more about Skelton and Betaville by clicking on the link below.

Mar 30, 2011

INDESEM/11 | Food for Thought

Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε στο πανεπιστήμιο του Delft το workshop "INDESEM/11_ Losing Ground" με συμμετοχή 80 σπουδαστών αρχιτεκτονικής από όλο τον κόσμο. Στο περιεκτικό "mission statement" που ακολουθεί, διατυπώνεται ένας επίκαιρος προβληματισμός: "Ποιός είναι ο ρόλος του αρχιτέκτονα σε ένα κόσμο κατακλυσμένο από νέες μορφές πολυμέσων;". Το ερώτημα αυτό βρίσκεται στο αφετηριακό σημείο της έρευνάς μας.
Ας ξανασκεφτούμε λοιπόν τη θέση μας, σε μια εποχή όπου η Αρχιτεκτονική "χάνει έδαφος" από την επέλαση των New Media.

Have you already used the ‘Like’ button today? Do you still send letters by post? Where do you interact more with your friends – on Skype or at a café? In recent years our means of interacting with one another have changed dramatically thanks to emerging virtual realities, globalization and mass customization. Historically, built space has been a platform for social interaction; how can architecture ensure a relevant public role in this emerging media driven society, which seems to operate entirely separate from traditional collective spaces?In the face of this phenomenon, it could be said that architecture as we know it is losing ground to new cultural forms. The possibilities of instantly expressing and sharing our myriad individual thoughts and beliefs, increasingly at anytime and anyplace, are creating fundamental changes in society and consequently our spatio-temporal practices.
Where, as designers, do we now take our cues: The liquid phenomenology of the screen? The emergent qualities of advanced algorithms? Endless iterations of ‘related links’? The grassroots democracy of the ‘Like’ button? Architecture sees itself in a moment in which existing paradigms have to be redefined and new values have to be critically evaluated and tested so as to be able to properly form an active approach to the challenges posed by an increasing divide between old and new social realities.

Designers must find ways to operate in this new context. Is architecture able to provide new models for the intersection between the media-driven society and physical environment, and can this be balanced with traditional social interaction and engagement? In recent years we have seen various suggestions; liquid, interactive architecture, ever mutating according to the needs of the user, ‘blurring’ architecture, based on spatial qualities suggested the computer screen; open-source urbanism, employing the participatory dynamics of games; light, nomadic urban forms made possible by infrastructural and communications networks, and so on. Conversely, is it still possible to argue that there is no pressing need for change, that we should instead reinforce historical types and stable, tried-and-tested notions of social space?

INDESEM 2011 will investigate these questions with appropriate philosophical and practical tools. It will do so in a one-week workshop for 80 international students, comprising lectures, excursions, exhibitions, debates, documentaries and more.


Mar 19, 2011

Synth09 | PRES4_ The Login Project v1.1

Το Login Project είναι ένα ζωντανό δίκτυο μικρών και μεγάλων αστικών παρεμβάσεων στην περιοχή των Εξαρχείων. Η δομή του δικτύου αυτού βασίζεται στην οργάνωση ενός ψηφιακού “user interface”, όπου ο χρήστης λαμβάνει ενεργητικό ρόλο δημιουργού. Πρωταρχικοί στόχοι του σχεδιασμού είναι η ενθάρρυνση δημιουργικών δράσεων, η εισαγωγή νέων οπτικοακουστικών τεχνολογιών πλοήγησης στην πόλη και η διαμόρφωση μιας νέας πρότασης για την κατοίκηση στην Αθήνα του μέλλοντος. Με τον τρόπο αυτό, τα Εξάρχεια αποκτούν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στο πλέγμα των συνοικιών του Κέντρου. Προτεραιότητα δίνεται στον πεζό και το ποδήλατο, με την οδο Θεμιστοκλέους να πεζοδρομείται πλήρως. Οι παρεμβάσεις μικρής κλίμακας μετατρέπουν γυμνές μεσοτοιχίες και οικόπεδα σε πλατφόρμες δράσεων: εκεί σχεδιάζονται υπαίθριοι κινηματογράφοι, χώροι άθλησης και κατακόρυφα παρτέρια φρούτων και λαχανικών. Στην πλατεία Εξαρχείων τοποθετείται ένα πρότυπο ημιυπαίθριο πανεπιστήμιο με εφαρμογές διαδικτυακής τεχνολογίας, και οι ζώνες φύτευσης επεκτείνονται. Η νέα πρόταση κατοίκησης χωροθετείται στους πρόποδες του λόφου Στρέφη και απευθύνεται σε φοιτητές και νέες οικογένειες: κυρίαρχη πρόθεση είναι η σύνδεση των Εξαρχείων με τον πράσινο λόφο και η διείσδυση του φυσικού περιβάλλοντος στον αστικό ιστό.

Mar 3, 2011

John Underkoffler | The Future of UI

Το User Interface του “Minority Report” στο TED2010

Έχετε δει την ταινία Minority Report του Steven Spielberg με τον Tom Cruise; Αν όχι σας την προτείνω ανεπιφύλακτα, αφού το σενάριο ειδικά είναι πολύ καλό και μπροστά από την εποχή μας, σχεδόν προφητικό. Ένα μέρος μάλιστα της ταινίας είναι ήδη πραγματικότητα και αναφέρομαι στο εντυπωσιακό user interface, που είχε ο υπολογιστής της ταινίας. Πρόκειται για ένα project πάνω στο οποίο δούλευε η εταιρία Oblong, μέχρι πρότινος ήταν απόρρητο και όσοι έτυχε να παρακολουθήσουν κάποιο demo video παρουσίασης δεν έδιναν την παραμικρή λεπτομέρεια στην δημοσιότητα, αφού εκτός των άλλων μέρος της τεχνολογίας του ερευνούσε και η Αμερικανική κυβέρνηση στα πλαίσια της ανάπτυξης υπολογιστικών συστημάτων επόμενης γενιάς. Όμως η Oblong πήγε στο TED2010 και άφησε το κοινό άφωνο με την δουλειά της!

Ο John Underkoffler ανέβηκε στην σκηνή και φορώντας ειδικά γάντια άρχισε να αλληλεπιδρά με φόρμες και φωτογραφίες, που βρισκόταν σε μια οθόνη μπροστά του! Προσέξτε την λεπτομέρεια: μιλάμε για μια ζωντανή επίδειξη κι όχι κάποιο video. Μάλιστα σε ένα σημείο της επίδειξης πήρε έναν χαρακτήρα από μια ταινία και τον έβαλε σε μια άλλη, όπου συνέχιζε την κίνηση του. Πως; Με τα γάντια και μόνο, κάνοντας χειρονομίες, “πιάνοντας” τα στοιχεία που ήθελε, χωρίς να χρησιμοποιεί ποντίκι ή πληκτρολόγιο.

Κυβερνητικές υπηρεσίες, πανεπιστήμια και εταιρίες έχουν ήδη χρησιμοποιήσει την τεχνολογία και σύντομα με κάποιον τρόπο αυτή θα φτάσει και στους καταναλωτές. Πόσο σύντομα; O Underkoffler υποστήριξε ότι αν σε πέντε χρόνια αγοράσουμε κάποιον υπολογιστή, τότε θα έχουμε στα χέρια μας και αυτή την τεχνολογία! Άλλωστε ήδη η Microsoft, η Hitachi και άλλοι κατασκευαστές ετοιμάζουν κονσόλες, όπου ο χρήστης θα αλληλεπιδρά μαζί τους με… χειρονομίες, όπως ο Tom Cruise στην ταινία!

Και αφού αναφερθήκαμε σε αυτή, αλήθεια πόσο τυχαίο ήταν αυτό το προφητικό (όπως αποδείχθηκε) σενάριο; Καθόλου! Γιατί ο John Underkoffler, πριν γίνει ένας εκ των ιδρυτών της Oblong δούλευε για 15 χρόνια στο Media Lab του ΜΙΤ. Εκεί τον επισκέφθηκαν άνθρωποι της παραγωγής της ταινίας, που ήθελαν καινοτόμες ιδέες για το user interface, που θα έκανε την εμφάνιση του σε κάποιες σκηνές, ιδέες που μέχρι τότε κανείς δεν είχε φανταστεί.

Δούλεψε ως επιστημονικός σύμβουλος με τους ηθοποιούς πάνω στο πως θα αλληλεπιδρούσαν με τον υπολογιστή, στο αποτέλεσμα των κινήσεων τους. Φυσικά όσα βλέπουμε εκεί δεν είναι πραγματικά, αφού πρώτα οι ηθοποιοί έκαναν κινήσεις και έπειτα προστέθηκε η εικόνα του υπολογιστή ψηφιακά, άλλα όλο αυτό έκανε τον Underkoffler να θέλει οπωσδήποτε να προσφέρει ένα τέτοιο user interface στο κοινό! Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα.

Η Oblong των 25 υπαλλήλων βγαίνει από το λεγόμενο stealth mode, της φάσης του απόλυτου απορρήτου δηλαδή, τον Νοέμβριο του 2008, άλλα μόλις αυτές τις μέρες αποκάλυψε το έργο της στο κοινό του TED. Και αν πριν λίγες εβδομάδες θεωρούσαμε το iPad το μέλλον των υπολογιστών, αποδεικνύεται ότι ναι μεν αποτελεί το πρώτο βήμα, άλλα το project της Oblong είναι το δεύτερο ή ακόμα και το τρίτο!

Source: TEDxThessaloniki

Feb 14, 2011

Canon & Vimeo | The Story Beyond the Still: Case Study

"The Cabbie" may very well be the first "bottom-up" movie production ever. An initiative of Canon and Vimeo, which revolutionizes the way we conceive cinema, while exploring international paths of creative collaboration.

Source_ Vimeo

Jan 21, 2011

MIT News | The surprising usefulness of Sloppy Arithmetic

A computer chip that performs imprecise calculations could process some types of data thousands of times more efficiently than existing chips.

Ask a computer to add 100 and 100, and its answer will be 200. But what if it sometimes answered 202, and sometimes 199, or any other number within about 1 percent of the correct answer?

Arithmetic circuits that returned such imprecise answers would be much smaller than those in today’s computers. They would consume less power, and many more of them could fit on a single chip, greatly increasing the number of calculations it could perform at once. The question is how useful those imprecise calculations would be.

If early results of a research project at MIT are any indication, the answer is, Surprisingly useful. About a year ago, Joseph Bates, an adjunct professor of computer science at Carnegie Mellon University, was giving a presentation at MIT and found himself talking to Deb Roy, a researcher at MIT’s Media Lab. Three years earlier, before the birth of his son, Roy had outfitted his home with 11 video cameras and 14 microphones, intending to flesh out what he calls the “surprisingly incomplete and biased observational data” about human speech acquisition. Data about a child’s interactions with both its caregivers and its environment could help confirm or refute a number of competing theories in developmental psychology. But combing through more than 100,000 hours of video for, say, every instance in which either a child or its caregivers says “ball,” together with all the child’s interactions with actual balls, is a daunting task for human researchers and artificial-intelligence systems alike. Bates had designed a chip that could perform tens of thousands of simultaneous calculations using sloppy arithmetic and was looking for applications that leant themselves to it.

Roy and Bates knew that algorithms for processing visual data are often fairly error-prone: A system that identifies objects in static images, for instance, is considered good if it’s right about half the time. Increasing a video-processing algorithm’s margin of error ever so slightly, the researchers reasoned, probably wouldn’t compromise its performance too badly. And if the payoff was the ability to do thousands of computations in parallel, Roy and his colleagues might be able to perform analyses of video data that they hadn’t dreamt of before.

High tolerance

So in May 2010, with funding from the U.S. Office of Naval Research, Bates came to MIT as a visiting professor, working with Roy’s group to determine whether video algorithms could be retooled to tolerate sloppy arithmetic. George Shaw, a graduate student in Roy’s group, began by evaluating an algorithm, commonly used in object-recognition systems, that distinguishes foreground and background elements in frames of video.

To simulate the effects of a chip with imprecise arithmetic circuits, Shaw rewrote the algorithm so that the results of all its numerical calculations were either raised or lowered by a randomly generated factor of between 0 and 1 percent. Then he compared its performance to that of the standard implementation of the algorithm. “The difference between the low-precision and the standard arithmetic was trivial,” Shaw says. “It was about 14 pixels out of a million, averaged over many, many frames of video.” “No human could see any of that,” Bates adds.

Of course, a really useful algorithm would have to do more than simply separate foregrounds and backgrounds in frames of video, and the researchers are exploring what tasks to tackle next. But Bates’ chip design looks to be particularly compatible with image and video processing. Although he hasn’t had the chip manufactured yet, Bates has used standard design software to verify that it will work as anticipated. Where current commercial computer chips often have four or even eight “cores,” or separate processing units, Bates’ chip has a thousand; since they don’t have to provide perfectly precise results, they’re much smaller than conventional cores.

But the chip has another notable idiosyncrasy. In most commercial chips, and even in many experimental chips with dozens of cores, any core can communicate with any other. But sending data across the breadth of a chip consumes much more time and energy than sending it locally. So in Bates’ chip, each core can communicate only with its immediate neighbors. That makes it much more efficient — a chip with 1,000 cores would really be 1,000 times faster than a conventional chip — but it also limits its use. Any computation that runs on the chip has to be easily divided into subtasks whose results have consequences mainly for small clusters of related subtasks — those running on the adjacent cores.

On the grid

Fortunately, video processing seems to fit the bill. Digital images are just big blocks of pixels, which can be split into smaller blocks of pixels, each of which is assigned its own core. If the task is to, say, determine whether the image changes from frame to frame, each core need report only on its own block. The core associated with the top left corner of the image doesn’t need to know what’s happening in the bottom right corner.

Bates has identified a few other problems that his chip also handles well. One is a standard problem in computer science called “nearest-neighbor search,” in which you have a set of objects that can each be described by hundreds or thousands of criteria, and you want to find the one that best matches some sample. Another is computer analysis of protein folding, in which you need to calculate all the different ways in which the different parts of a long biological molecule could interact with each other.

Bob Colwell, who was the chief architect on several of Intel’s Pentium processors and has been a private consultant since 2000, thinks that the most promising application of Bates’ chip could be in human-computer interactions. “There’s a lot of places where the machine does a lot of work on your behalf just to get information in and out of the machine suitable for a human being,” Colwell says. “If you put your hand on a mouse, and you move it a little bit, it really doesn’t matter where exactly the mouse is, because you’re in the loop. If you don’t like where the cursor goes, you’ll move it a little more. Real accuracy in the input is really not necessary.” A system that can tolerate inaccuracy in the input, Colwell argues, can also tolerate (some) inaccuracy in its calculations. The type of graphics processors found in most modern computers are another example, Colwell says, since they work furiously hard to produce 3-D images that probably don’t need to be rendered perfectly.

Bates stresses that his chip would work in conjunction with a standard processor, shouldering a few targeted but labor-intensive tasks, and Colwell says that, depending on how Bates’ chip is constructed, there could be some difficulty in integrating it with existing technologies. But he doesn’t see any of the technical problems as insurmountable. But “there’s going to be a fair amount of people out in the world that as soon as you tell them I’ve got a facility in my new chip that gives sort-of wrong answers, that’s what they’re going to hear no matter how you describe it,” he adds. “That’s kind of a non-technical barrier, but it’s real nonetheless.”

Source_ MIT News
Author_ Larry Hardesty, MIT News Office
Graphic_ Christine Daniloff

Jan 16, 2011 | Towards Urban Safety

Το βίντεο "Towards Urban Safety" απο το workshop των "Hackitectura" στο

Το archisearch είναι μια ηλεκτρονική πλατφόρμα ενημέρωσης που ερευνά, επιλέγει και παρουσιάζει θέματα που σχετίζονται με την αρχιτεκτονική στην Ελλάδα και, γενικότερα, στον κόσμο.

Ερευνά το σήμερα και το αύριο της παραγωγής πολιτισμού μέσα απο την αρχιτεκτονική, και τον πιθανό διάλογο με το design, τις τέχνες, την γραφιστική, και την οικολογία.

Θέτει ερωτήματα που θέλουν να προκαλέσουν νέες σκέψεις και προσεγγίσεις. Ενδιαφέρεται για τον πειραματισμό, για την τεκμηρίωσή του, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει τον πλούτο που μπορεί να παραχθεί μέσα από την συνύπαρξη (ή και ασυμφωνία) διαφορετικών ιδεών.

Εστιάζει σε οτιδήποτε σχετίζεται με το κτισμένο (και ενίοτε) άκτιστο αρχιτεκτονικό περιβάλλον και τις πιθανές παραμέτρους του, από τα κοινωνικά οφέλη ενός αρχιτεκτονήματος και την συμβολή του στο αστικό γίγνεσθαι, μέχρι την ατμόσφαιρα των χώρων του και την υλικότητα της κατασκευής του.

Προάγει την σύνδεση / συσχέτιση της κοινωνίας με την αρχιτεκτονική παραγωγή και εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους αλληλεπιδρούμε με το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον μέσω της αρχιτεκτονικής.